Geen producten (0)

De eerste echo

De eerste echo

De eerste echo....


Wij schrokken ons rot, we hebben tenslotte al 4 kids, maar waar er 4 eten, eten er ook 5 dachten we. Vol goede moet naar onze eerste afspraak bij de verloskundige, die al 3 van mijn 4 bevallingen heeft begeleid. De eerste 20 minuten bestonden uit de nodige vragen die je moet beantwoorden als je erachter komt wanneer je voor het eerst gaat. Gelukkig stonden onze gegevens nog in het systeem van mijn laatste bevalling van mijn zoontje twee en half jaar daarvoor. Hoewel wij er totaal niet mee bezig waren om nog een kindje te krijgen, voelde ik dat het goed zat, dit kindje was welkom.


Na 20 minuten was het dan zover, de echo.


Nu vind ik dit altijd spannend, omdat ik een aantal miskramen heb gehad, ook na 12 weken zwangerschap, het hartje klopte nog maar heel zachtjes bij de echo, 2 dagen daarna had ik mijn miskraam. Dit verdriet draag je altijd met je mee en het wat als gevoel wat je eraan over houd .
Een klodder koude gel op mijn buik en de verloskundige ging rustig op zoek naar het hartje terwijl wij gespannen meekeken via de monitor. Ik hoorde haar diep zuchten en zag haar meerdere keren in en uit zoomen. Tot ze de stilte onderbrak en zei: hou je hart maar vast, ik zie er Drie.
DRIE......het is dat ik al lag, anders was ik onderuit gegaan, mijn vriend was ondertussen wit weggetrokken en kon alleen maar naar het beeld staren. De verloskundige peilde onze reacties en vertelde toen dat ze het gevoel had dat het derde vruchtje niet sterk genoeg zou zijn om de 12 weken te halen.
We werden doorverwezen naar het Maasstad Ziekenhuis voor een vervolgecho en daar zouden ook alle controles gaan plaats vinden ( en dat zijn er een hoop bij een meerling zwangerschap)
Inmiddels 12 weken en de afspraak voor de echo en kennismaking met de gynaecoloog was daar. Bij de echo bleek inderdaad dat er geen hartje meer klopte bij het derde vruchtje. Tranen liepen over mijn wangen, ook al zou het zwaar worden, we hadden ervoor gevochten dat we ze alledrie groot konden brengen . Maar helaas mocht het niet zo zijn, de tweeling daarentegen, die hartjes klopte zo snel en ze waren zo beweeglijk . Dit zat goed en de opluchting was groot. 4 weken later weer een echo ingepland en wij gingen thuis eens meten en passen hoe en waar we die kleintjes hun eigen plekje konden geven.
Een verbouwing verder en we mochten voor de 20 weken echo. Baby A was bijna 2 keer zo zwaar als Baby B en ook veel langer. Nog vaker op controle om de groei bij te houden. Er volgde in totaal nog 10 echo's tot we ineens teruggeroepen werden na de laatste echo. De gynaecoloog maakte zich toch wel een beetje zorgen om het verschil tussen de twee. Ze wilde nog een keer nameten. De eerste meting bleek juist en op dat moment werd er besloten dat wat er ook gebeurd, met 37 weken worden ze geboren. Baby A zat op de schatting rond de 3 kilo en Baby B rond de 2 kilo, net iets eronder.


De dag van de inleiding


Ik moest me op maandagochtend 6 augustus om 8 uur s'ochtends in het ziekenhuis melden. Inchecken bij de verloskamer en wachten op de gynaecoloog. Die kwam na een half uurtje kijken hoe het ervoor stond. Ik moest mee naar een andere kamer om ingeleid te worden, eenmaal daar hangend in de beugels werd al snel duidelijk dat ik al 4 cm ontsluiting had. Geen inleiding, vliezen breken. Baby B lag in stuit dus mijn gynaecoloog raadde een ruggenprik aan, mochten ze haar moeten draaien in mn buik of in het geval van een spoedkeizersnee. Ik kreeg wee-opwekkers en dit ging zo snel, inmiddels een ruggenprik verder en ik merkte maar niks van die ruggenprik. Drukken op dat knopje en naar mijn vriend roepen waarom dat stomme ding niet werkt. Mijn moeder zag het allemaal zo snel gaan die besloot de zuster erbij te halen. Die kwam op haar dooie akkertje binnen lopen met een houding van, zo snel gaat dat allemaal niet. Ik lag ondertussen met persdrang terwijl zij nog even in mijn Hoeha wilde kijken hoever ik was met ontsluiting. De rode knop werd gelijk ingedrukt en de gynaecoloog kwam binnen rennen, kinderartsen stonden klaar in de kamer ernaast om de tweeling op te vangen
2 minuten en 1 keer persen later was Baby A , Anna, geboren. Nu Baby B nog die van een stuit naar een zijligging was gezakt. Ze probeerde haar te draaien in mijn buik, dit lukte niet. Zodra de eerste geboren is moet de tweede er binnen 30 minuten uit anders word het alsnog een keizersnee. Ik hoorde een arts bellen met de OK en ik dacht oh echt niet. Niet van onder beschadigd en dan ook nog een keizersnee erbovenop. Ik zei tegen de gynaecoloog, zet maar alles op alles, wat je ook moet doen. De pijnbestrijding werd omhoog gekrikt en ze zei, kijk maar even naar je dochter en probeer te ontspannen. Voor ik het wist zat ze tot aan haar elleboog in mijn baarmoeder , zoekend naar de beentjes van Baby B. Binnen 2 minuten had ze haar te pakken en ik moest mee persen toen ze haar eruit trok. Daar was ze dan Baby B, mijn kleine Sophie, net 2 kilo, ze werd gelijk meegenomen door de kinderarts. Na 10 minuten spanning kwamen ze dan met haar naar binnen. Ik mocht even met haar kroelen voor ze de couveuse inging. Mijn hart brak, net geboren en nu al vechten voor haar leven. Ik voelde me niet compleet zonder haar erbij. Ik werd met Anna naar de afdeling gebracht en pas s'avonds kon ik naar Sophie toe. Papa ging om het kwartier kijken bij haar.Dat kleine hoopje in zo'n grote couveuse. Om het uur werd haar bloedsuiker nagekeken, deze was veel te laag. Ze had wel een goed stel longen, je hoorde haar boven alle andere kleintjes uit. Elke dag even huid op huid contact en proberen aan te leggen om de borstvoeding op gang te krijgen. Anna dronk al aardig, maar Sophie had de kracht er nog niet voor, dus voor haar kolfde ik af en kreeg ze een flesje in de nacht om aan te sterken.Na 3 dagen was ze genoeg aangesterkt om mee te mogen naar de afdeling. Daar lag ik dan, met mijn rijkdom, ze paste allebei op 1 arm en het enige wat ik wilde was ze vast houden en dit moment blijven vast houden. Mijn kleine meisjes zijn inmiddels twee stuiterende peuters . Sophie heeft alle achterstand ingehaald en is nu zelfs langer dan haar zusje. Ze hebben hun eigen taaltje met elkaar en elke dag worden er rijkelijk kusjes uitgedeeld aan elkaar en aan ons.


Ons gezin is twee heerlijke meiden rijker en voor geen goud had ik ze willen missen.

 

Liefs Ilse ,

team Lillaby

 

0 Reacties

Er is nog niet gereageerd

Reageer

Annuleren

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.

 

Facebook Pinterest